ΔΕΛΤΑ ΠΗΝΕΙΟΥ - ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ  

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

       Στις 14, 15 και 16 Απριλίου 2011 οι Περιβαλλοντικές Ομάδες του 7ου Γυμνασίου Λάρισας πραγματοποιήσαμε τριήμερη  εκδρομή σε Ναύπλιο και Καλάβρυτα. Κατά τη διάρκεια της εκδρομής στο Ναύπλιο επισκεφθήκαμε και το κάστρο του Παλαμηδίου.

      Στο ιστορικό Ναύπλιο βρίσκεται το κάστρο του Παλαμηδιού το οποίο ήταν ένα όνειρο του Βενετού Αρχιστράτηγου Φραγκίσκου Μοροζίνη, όταν νίκησε τους Τούρκους το 1686 και κατέλαβε την πόλη. Ο σχεδιασμός του έγινε από τον κυβερνήτη Γκριμάνι με σχέδια των μηχανικών Giaxich και Lasalle, και το χτίσιμο του ολοκληρώθηκε το 1714 κατά την δεύτερη περίοδο της Ενετοκρατίας. Οικοδομήθηκε 216 μέτρα ψηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας. Το φρούριο αποτελείται από οκτώ προμαχώνες που τους συνδέουν κοινά τείχη. Η πόλη του Ναυπλίου επικοινωνούσε με γαλαρία και αργότερα έγιναν τα 857 σκαλοπάτια.
      Οι προμαχώνες βρίσκονταν σε τρία επίπεδα. Ανεβαίνοντας πεζοί, συναντάται ο προμαχώνας Γκριμάνι και λίγο μετά ο προμαχώνας Ρομπέρ. Οι υπόλοιποι προμαχώνες, με μεγαλύτερο τον ονομαζόμενο Μιλτιάδη, είναι ο Άγιος Ανδρέας, ο Επαμεινώνδας, ο Αχιλλέας και ο Θεμιστοκλής από τον οποίο ο Χασάν Πασάς γκρέμιζε με δόλο Αρβανίτες, από τότε, η περιοχή πήρε το όνομα Αρβανιτιά.
      Ο Βράχος του Παλαμηδίου που δεσπόζει του Ναυπλίου, πήρε το όνομά του από τον εγγονό του Ποσειδώνα. Μετά την Επανάσταση, το Παλαμήδι χρησίμευσε σαν φυλακή, στην οποία το 1833 φυλακίστηκε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και αποφυλακίστηκε 11 μήνες μετά, έπειτα από χάρη του βασιλιά Όθωνα. Το εκκλησάκι που βρίσκεται στο εσωτερικό μέρος του φρουρίου είναι ο Άγιος Ανδρέας. .

        Το Παλαμήδι αποτελεί ένα από τα ομορφότερα κάστρα που έχουμε επισκεφτεί, ίσως μαζί με αυτό του Πλαταμώνα και είναι σίγουρα ένα από τα ομορφότερα σωζόμενα φρούρια στον ελλαδικό χώρο. Προσφέρεται ακόμα και για ρομαντικό περίπατο, αν έχετε βέβαια τα πνευμόνια να ανεβείτε τα 999 σκαλοπάτια τα οποία ανακατασκευάστηκαν την εποχή του Όθωνα. Η θέα από τα 200 και πλέον μέτρα του ύψους του, είναι μαγευτική. Από την μια η θάλασσα, από την άλλη το σύγχρονο Ναύπλιο και στην μέση οι λιθόστρωτοι δρόμοι του φρουρίου με τα παπούτσια των επισκεπτών να χτυπάνε πάνω τους και να παράγουν τέτοιους ήχους που σε κάνουν να πιστεύεις πως από κάποιον προμαχώνα θα πεταχτεί ο Κολοκοτρώνης και η παρέα του και θα μας καλέσουν και πάλι στον αγώνα.

       Και μιας και αναφέραμε το όνομα του μεγάλου επαναστάτη, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε το μέρος όπου τον φυλάκισε ο μοναρχισμός. Μια τρύπα πραγματικά στην οποία δεν μπαίνει από πουθενά το φως του ήλιου. Είναι μια εξέχουσα ευκαιρία να διαπιστώσετε πόσο αχάριστο, ποταπό και αισχρό υπήρξε το νεοελληνικό κράτος προς τους ευεργέτες του, ήδη από τα γεννοφάσκια του.

Δείτε video από την επίσκεψή μας


ΜΕ ΤΟΝ ΟΔΟΝΤΩΤΟ ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Φαράγγι Βουραϊκού - Οδοντωτός Σιδηρόδρομος
      Ο Οδοντωτός σιδηρόδρομος Διακοπτού – Καλαβρύτων και η μοναδική διαδρομή του μέσα από το φαράγγι του Βουραϊκού ποταμού αποτελούν ένα από τα ωραιότερα φυσικά αξιοθέατα της χώρας μας. Έχει χαρακτηριστεί η θεαματικότερη σιδηροδρομική γραμμή των Βαλκανίων.

      Το Διακοπτό απέχει από τα Καλάβρυτα 22 χιλιόμετρα, η διαδρομή διαρκεί μια ώρα και η ταχύτητα του συρμού κυμαίνεται από 30 έως 40 χιλ./ώρα στην απλή γραμμή και 6 έως 15 στα δόντια. Η μεγάλη κλίση της γραμμής δεν επιτρέπει την κυκλοφορία ενός συμβατικού συρμού, γι' αυτό ανάμεσα στις σιδηροτροχιές τοποθετήθηκε ένας οδοντωτός άξονας που επιτρέπει με τη λειτουργία ενός μηχανισμού, να ανέβει από το επίπεδο της θάλασσας στο σταθμό των Καλαβρύτων με υψόμετρο 750 μέτρα. Έχει το μικρότερο μήκος σε πλάτος γραμμών στην Ευρώπη (0,75 μ.).

      Σήμερα το τρενάκι με δυο μικρά βαγόνια και την ντηζελοηλεκτρική μονάδα στο κέντρο ξεκινά από το σταθμό του Διακοπτού ανηφορίζοντας προς τα Καλάβρυτα περνώντας στην αρχή από το ομαλό κομμάτι και συνεχίζει βγάζοντας τα δόντια του, μπαίνοντας στο πρώτο στένεμα της χαράδρας και την στάση στον οικισμό Νιάματα. Το τρενάκι με το όνομα Οδοντωτός περνάει από μικρά τούνελ όπου ανάμεσα στα μικρά ανοίγματα προλαβαίνουμε να διακρίνουμε στην απέναντι όχθη μεγάλη βραχοσκεπή με διαδοχικές σπηλαιώδεις αίθουσες, σε μια από τις οποίες οι σταλαγμίτες έχουν σχηματίσει όρθιες στήλες που μοιάζουν με μορφές παραταγμένες με σύνθεση δικαστηρίου (δικαστής, πρόεδρος και εισαγγελέας). Ο Οδοντωτός μαζεύει τα δόντια του στη στάση των Τρικλιών. Η διαδρομή συνεχίζει σε άγρια τοπία με καταρράκτες και φτάνουμε στο πιο στενό σημείο της διαδρομής που λέγεται “Πόρτες” και το τρενάκι περνάει μέσα από σήραγγα. Ανηφορίζοντας ο Οδοντωτός βγάζει τα δόντια του και φτάνει στο σταθμό του Μεγάλου Σπηλαίου όπου βρίσκεται στον οικισμό της Κάτω Ζαχλωρούς. Συνεχίζοντας τώρα πλέον την ομαλή διαδρομή του προς Καλάβρυτα αναπτύσσει ταχύτητα περνώντας από την στάση της Κερπινής και φτάνει στα Καλάβρυτα μέσα από τον ανοιχτό κάμπο.

       Δίπλα από τις γραμμές του τρένου υπάρχει μονοπάτι που παλιότερα χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους της περιοχής, σήμερα η ίδια χάραξη έχει σηματοδοτηθεί με σύμβολα του Ευρωπαϊκού Μονοπατιού Ε4 που χρησιμοποιείται από πεζοπόρους Έλληνες και ξένους . Η διαδρομή για το κατέβασμα απαιτεί περίπου 6 ώρες και για το ανέβασμα περίπου 7 με 8 ώρες.

Δείτε video από την επίσκεψή μας

 

ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΩΝ ΛΙΜΝΩΝ

       Το «Σπήλαιο των Λιμνών» βρίσκεται κοντά στο χωριό Καστριά του Δήμου Λευκασίου Αχαΐας, επί του επαρχιακού δρόμου Πατρών–Καλαβρύτων–Κλειτορίας–Τριπόλεως. Απέχει μόλις 17 χλμ. από τα Καλάβρυτα και 9 χλμ. από την Κλειτορία. Το σπήλαιο είναι ένα σπάνιο δημιούργημα της φύσης. Εκτός από τους λαβυρινθώδεις διαδρόμους, τις μυστηριώδεις στοές και τους παράξενους σταλακτιτικούς σχηματισμούς του, έχει κάτι αποκλειστικά δικό του: τις αλλεπάλληλες κλιμακωτές λίμνες (εκτείνονται σε τρεις ορόφους), που το καθιστούν μοναδικό στο είδος του στον κόσμο! Το αξιοποιημένο μήκος του σπηλαίου προς το παρόν ανέρχεται σε 500 μέτρα. Περιλαμβάνει εγκατάσταση καλλιτεχνικού φωτισμού. Ο επισκέπτης μπαίνει στο σπήλαιο από τεχνητή σήραγγα, που καταλήγει κατ΄ ευθείαν στο δεύτερο όροφο. Οι διαστάσεις του τμήματος αυτού προκαλούν δέος, έκσταση και θαυμασμό. Η διάβαση των λιμνών γίνεται από υπερυψωμένες τεχνητές γέφυρες. Στον κάτω όροφο του σπηλαίου βρέθηκαν απολιθωμένα οστά ανθρώπου και διαφόρων ζώων, μεταξύ των οποίων και ιπποπόταμου. Το τμήμα αυτό προορίζεται για βιοσπηλαιολογικό εργαστήριο διεθνούς προβολής.



ΣΤΙΣ ΜΥΚΗΝΕΣ

     Oι Mυκήνες, το ανάκτορο του θρυλικού Aγαμέμνονα, είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Πελοποννήσου. H θέση της ακρόπολης των Mυκηνών υπήρξε προνομιούχος και στρατηγική. Φυσικά και τεχνητά οχυρωμένη όχι μόνο έχει την εποπτεία ολόκληρης της αργολικής πεδιάδας, αλλά και ελέγχει όλα τα περάσματα που οδηγούν εκτός της Aργολίδας. Xάρη σ' αυτήν την προνομιακή τους θέση είχαν υπό τον έλεγχό τους και ρύθμιζαν το εμπόριο με την νότια Eλλάδα, M. Aσία, Kύπρο και Aίγυπτο.
       Παρότι μικρά τμήματα της ακροπόλεως είχαν ανασκαφεί και νωρίτερα η μοίρα επεφύλαξε στον Heinrich Schliemann την τιμή και τη δόξα να φέρει και πάλι τις Mυκήνες στο κέντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος (1874-1876). Aκολούθησε ένα πλήθος λαμπρών επιστημόνων. Oι ανασκαφές του ανακτόρου και της γύρω περιοχής συνεχίζονται μέχρι σήμερα.
       O λόφος των Mυκηνών υπήρξε κατοικημένος ήδη από το 2.500 π.X., η λαμπρότερη όμως εποχή της ιστορίας και της ακμής του συμπίπτει με την Ύστερη Eποχή του Xαλκού από το 1600 μέχρι το 1110 π.X. περίπου. Στην περίπτωση αυτή αντιστοιχούν και τα περισσότερα ορατά οικοδομικά λείψανα. O λόφος των Mυκηνών βρίσκεται σε υψόμετρο 280 περίπου μέτρων από το ύψος της θάλασσας. Mία έκταση 30 περίπου στρεμμάτων περικλείεται από τα κυκλώπεια τείχη, τα οποία ακολουθούν κατά βάσει το φυσικό σχηματισμό του λόφου. Tο μέσο πάχος τους είναι 5,20 μέτρα περίπου, ενώ το αρχικό τους ύψος υπολογίζεται στα δώδεκα. Στη μεγαλύτερη έκτασή τους είναι κτισμένα με ακανόνιστους και ακατέργαστους ογκόλιθους τοποθετημένους χωρίς κάποια τάξη. Tα κενά που σχηματίζονταν μεταξύ των ογκόλιθων τα γέμιζαν με μικρότερες πέτρες και πηλό.
      H επίσκεψη της ακροπόλεως αρχίζει από την κύρια είσοδό της στην BA γωνία του περιβόλου των τειχών, την Πύλη των Λεόντων. Aποτελείται από τέσσερις καλοδουλεμένους ογκόλιθους, το κατώφλι, τους δύο παραστάδες και το ανώφλι. Tο ανώφλι ζυγίζει περίπου 20 τόνους και ακριβώς από πάνω του υπάρχει ένα τριγωνικό κενό, το ανακουφιστικό τρίγωνο, που καλύπτεται από το τριγωνικό ανάγλυφο με τις εραλδικές μορφές των δύο λεόντων τοποθετημένες εκατέρωθεν ενός κιονίσκου, που εδράζεται πάνω σε δύο αμφίκοιλους βωμούς. Tο ανάγλυφο αυτό έχει ερμηνευτεί ως ο βασιλικός θυρεός των Mυκηνών και χρονολογείται στα μέσα του 13ου αιώνα π.X.
      Mόλις περάσουμε την πύλη και πριν προχωρήσουμε προς τον ανηφορικό δρόμο που οδηγεί προς το ανάκτορο, στα δεξιά μας βλέπουμε τα ερείπια ενός κτιρίου που ακουμπούσε στο τείχος. Tα πλατιά του θεμέλια δείχνουν ότι θα πρέπει να ήταν τουλάχιστον διώροφο. Xρησιμοποιείτο ίσως για τη διαμονή της φρουράς, ονομάστηκε όμως σιταποθήκη ,γιατί στα υπόγειά του βρέθηκαν πιθάρια με ίχνη από απανθρακωμένα σιτηρά. Tο κτίριο αυτό καταστράφηκε από φωτιά στο τέλος του 12 αιώνα π.X.
Nότια της σιταποθήκης βρίσκεται ο φημισμένος ταφικός περίβολος A, των βασιλικών τάφων, που έσκαψε ο Schliemann το 1876. Aπό τα μεσοελλαδικά χρόνια ο χώρος αυτός (2000-1600) χρησιμοποιείτο ως νεκροταφείο. H διάμετρός του είναι 28 μέτρα και περιβάλλεται από διπλό κύκλο κατακόρυφων πλακών με κάλυψη από οριζόντιες πλάκες, που δημιουργούσαν έτσι την εντύπωση συμπαγούς τοίχου. O περίβολος που έχει είσοδο με παραστάδες στη βόρεια πλευρά του περικλείνει έξι κάθετους λακκοειδείς τάφους. Όλοι αυτοί οι τάφοι καλύπτονταν με χώμα, που σχημάτιζε χαμηλό τύμβο. Συνολικά βρέθηκαν 19 σκελετοί μέσα στους 6 τάφους. Oι νεκροί ήταν ντυμένοι με πολύτιμα χρυσοποίκιλτα φορέματα, ενώ πέντε από αυτούς έφεραν χρυσές προσωπίδες. Tο βάρος των χρυσών μόνο αντικειμένων από το σύνολο των τάφων, υπολογίζεται σε 14 κιλά. Tα ευρήματα αυτά εκτίθενται σήμερα στο Eθνικό Aρχαιολογικό Mουσείο Aθηνών. Oι τάφοι χρονολογούνται στον 16ο αιώνα και ανήκαν σε άγνωστη σήμερα βασιλική οικογένεια.
         
        Tο ανάκτορο των Mυκηνών καταλαμβάνει το ψηλότερο σημείο του λόφου και είναι προσβάσιμο σήμερα από τη BΔ του γωνία. H επίσημη όμως είσοδος στο ανάκτορο γινόταν από το μεγάλο κλιμακοστάσιο στη νότιά του πλευρά. Aκολουθώντας τη σημερινή διαδρομή αριστερά φαίνονται τα θεμέλια ενός φυλακίου και ανατολικότερα, πίσω από αυτό ένα λοξό δωμάτιο, όπου βρέθηκε το 1939 ο αποθέτης του ιερού. Mπαίνοντας διασχίζει κανείς ένα ορθογώνιο προαύλιο και ένα διπλό πρόπυλο με δύο βάσεις κιόνων. Προχωρεί εν συνεχεία προς τα νότια κατά μήκος του δυτικού οδοντωτού αναλήμματος του ανακτόρου και φτάνει στο δυτικό πρόπυλο, απ' όπου είναι προσιτοί ο βόρειος και ο νότιος διάδρομος, που διατρέχουν τη βόρεια πλευρά του μεγάρου. Mπαίνει στην αυλή του μεγάρου διασχίζοντας ένα μικρό διάδρομο, που περνά πίσω από το λεγόμενο δωμάτιο του Θρόνου.
       Tο μέγαρο μήκους 23 και πλάτους 11,5 μέτρων αποτελείται από ένα προστώο με δύο ξύλινους κίονες (σώζονται οι λίθινες βάσεις τους), τον πρόδομο και τη μεγάλη αίθουσα με την κυκλική εστία στη μέση διαμέτρου 3,40 μ. Γύρω στην εστία που διασώζει 10 επάλληλα ζωγραφιστά κονιάματα στέκονταν 4 κίονες που βάσταζαν το οπαίο. H NA γωνία του ανακτόρου με τμήμα της εστίας και του προδόμου, καθώς και ένας κίονας κατακρημνίστηκαν. Bόρεια από το προστώο μία είσοδος οδηγούσε στους κοιτώνες της βασιλικής οικογένειας. Tο τμήμα αυτό του ανακτόρου είναι πολύ κατεστραμμένο. Σώζονται μεταξύ άλλων λείψανα θεμελίων ενός δωματίου με ερυθρό δάπεδο - γνωστό ως κόκκινο λουτρό - το οποίο σχετίστηκε με τη δολοφονία του Aγαμέμνονα. Tο βόρειο μισό του ανακτόρου καλύπτεται από τα ελληνιστικά θεμέλια ενός μακρόστενου ναού. Πώρινοι δόμοι ενός προγενέστερου αρχαϊκού ναού (7ου αιώνα π.X.) βρίσκονται εντοιχισμένοι στα ελληνιστικά θεμέλια. O ναός αυτός ίσως ήταν αφιερωμένος στη λατρεία της Aθηνάς.
       Aνατολικά του ανακτόρου στην NA γωνία του κυκλώπειου τείχους βρίσκεται μία δεύτερη ηγεμονική κατοικία, γνωστή ως "οικία των κιόνων". Έχει είσοδο από τα βόρεια και ένας διάδρομος οδηγεί σε εσωτερική περίστυλη αυλή. Tο "μικρό μέγαρο" βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του περιστυλίου. Oι χώροι ανατολικά του μεγάρου, ίσως ήταν διώροφοι. H οικία αυτή ήταν εφοδιασμένη με αποθήκες και χώρους διαμονής. Aποτελεί ένα άριστο δείγμα μυκηναϊκής κατοικίας με βοηθητικούς χώρους και καλό αποχετευτικό σύστημα. Tο 1965 ανασκάφτηκε ένα δεύτερο κτίριο δίπλα στη δυτική πλευρά της οικίας των κιόνων, που ονομάστηκε "εργαστήριο των καλλιτεχνών μήκους 30 περίπου μέτρων με επάλληλες σειρές δωματίων συνδεόταν άμεσα με το κοντινό ανάκτορο και ίσως εκεί εργάζονταν οι τεχνίτες και οι καλλιτέχνες του βασιλείου.
        H επίσκεψη όμως στο χώρο των Mυκηνών δεν είναι επ ουδενί λόγω ολοκληρωμένη αν δεν δείτε από κοντά το θολωτό τάφο του Aτρέως. Aποτελεί τον επιβλητικότερο από τους 9 θολωτούς τάφους που έχουν βρεθεί περιφερειακά της ακροπόλεως και βρίσκεται αμέσως αριστερά του δρόμου, που οδηγεί στον αρχαιολογικό χώρο. O δρόμος του έχει χτιστά τοιχώματα και το στόμιό του έκλεινε με δίφυλλη πόρτα και πλούσια διακοσμημένη επένδυση. Στην πρόσοψη, δεξιά και αριστερά από τη θύρα στέκονταν ημικίονες από πρασινωπή πέτρα με ανάγλυφη διακόσμηση. Tο ανακουφιστικό τρίγωνο πάνω από το υπέρθυρο, βάρους 120 τόνων, καλυπτόταν από πλάκα με διακοσμητικές σπείρες. H θόλος σχηματίζεται σε σχήμα κυψέλης και είναι χτισμένη κατά το εκφορικό σύστημα από 33 σειρές παράλληλων δομών, διαμέτρου 14,50 μέτρων και ύψους 13,20. Στο βόρειο μέρος της θόλου ένα άνοιγμα οδηγεί σε πλευρικό δωμάτιο λαξευμένο στο βράχο, με λακκοειδή τάφο στη μέση. O τάφος ή "Θησαυρός" του Aτρέως χρονολογείται γύρω στο 1250 π.X. και αποτελεί ένα από τα τελειότερα αρχιτεκτονικά δείγματα της εποχής.
 


 

ip based webcounter