ΔΕΛΤΑ ΠΗΝΕΙΟΥ - ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ

ΔΕΛΤΑ ΠΗΝΕΙΟΥ - ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ

 
 

       Μια αλήθεια σαν παραμύθι, ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα ήταν για μας η τετραήμερη εκδρομή που έγινε στις 3-7 Απριλίου του 2003 στα πλαίσια των περιβαλλοντικών προγραμμάτων μας Δάσος Δαδιάς και Δέλτα του Έβρου .

      Η διαδρομή μεγάλη μα με κέφι, τραγούδι αλλά και χαρά γι αυτό που θα επακολουθήσει. Η πρώτη μας στάση έξω από τη Θεσσαλονίκη και η δεύτερη στην Καβάλα για φαγητό.

      Τίποτα δεν είχε αρχίσει ακόμα, όλα άρχιζαν τότε.

     Φτάσαμε μετά από ταξίδι ωρών στην Ξάνθη. Μπήκαμε σε ένα υπέροχο ξενοδοχείο με φιλόξενο και ζεστό περιβάλλον. Τα δωμάτια, το service όλα  ήταν υπέροχα. Η Ξάνθη μια όμορφη πόλη, και η παλιά αλλά και η νέα, με πολύ φιλόξενους ανθρώπους. Το βράδυ καθηγητές και παιδιά βγήκαμε για φαγητό. Φάγαμε και τραγουδήσαμε γυρνώντας στο ξενοδοχείο ευχαριστημένοι. Περνώντας μια όμορφη βραδιά.

                                                                 

       Η μέρα, μας βρήκε στο μαγευτικό Πόρτο-Λάγος και στην όμορφη λίμνη Βιστωνίδα,  να παρατηρούμε τη φύση και τα πουλιά. Ήταν πολύ πρωί και τα πουλιά μας υποδέχτηκαν με ένα γλυκό κελάηδημα. Το τοπίο ήταν  υπέροχο και ο ξεναγός μας κ. Χατζής Βασίλης από το Κέντρο Ενημέρωσης Βιστωνίδας καταπληκτικός. Είδαμε την αποικία των Ερωδιών και τους παρακολουθήσαμε με το τηλεσκόπιο. Στη λίμνη υπήρχαν ακόμα πολλοί κύκνοι, οι οποίοι καθυστέρησαν την αναχώρησή τους λόγω του μεγάλου φέτος χειμώνα.

                                                                    

    Αυτό που μας ενθουσίασε κυριολεκτικά,  ήταν η διάσωση ενός κύκνου, ο οποίος είχε μπλεχτεί στα δίχτυα και κινδύνευε να πεθάνει. Ο ξεναγός μας, ενημέρωσε τους θηροφύλακες και ενώ περιμέναμε, μας εξήγησε ότι τα δίχτυα αυτά τα τοποθετούνται  πάνω από τα κανάλια για να προστατεύονται τα μικρά ψάρια από τα πολυάριθμα πουλιά της περιοχής. Ο κύκνος λοιπόν, βουτώντας για να πιάσει κάποιο ψάρι, μπλέχτηκαν τα πόδια του μέσα στα δίχτυα και έμεινε κρεμασμένος ανάποδα, με το κεφάλι μέσα στο νερό. Παραδίπλα υπήρχαν και άλλα μικρότερα νεκρά πουλιά, μπλεγμένα στα δίχτυα και επίσης και ένας άλλος κύκνος νεκρός. Οι θηροφύλακες δεν άργησαν να έρθουν και μπήκαν σε μια βάρκα και μετακινούνταν κρατώντας τα δίχτυα με τα χέρια. Έφτασαν κοντά στον κύκνο και τον απαγκίστρωσαν. Στο αυτοκίνητο που είχαν, του έδωσαν τις πρώτες βοήθειες και μετά αν ήταν σοβαρά τραυματισμένος θα τον οδηγούσαν στο Κέντρο Περίθαλψης. Όλη αυτή η εμπειρία με τη διάσωση του κύκνου ήταν θαυμάσια και την απαθανατίσαμε στο βίντεο, αλλά και σε πάρα πολλές φωτογραφίες. Οι εντυπώσεις μας από τη Βιστωνίδα; Ένας Παράδεισος!

     Η μέρα συνεχίστηκε με φαγητό στην Αλεξανδρούπολη και με μια πρώτη γνωριμία με το Σουφλί, την παραδοσιακή πρωτεύουσα της σηροτροφίας και των χειροποίητων μεταξωτών κεντημάτων.   Φεύγοντας από το Σουφλί, το απόγευμα πήγαμε στον ξενώνα της Δαδιάς , όπου θα περνούσαμε δύο βράδια.

     Η Δαδιά ένα μικρό ήσυχο χωριό που κατοικούν 200 περίπου οικογένειες, μόλις δέκα χιλιόμετρα από το Σουφλί. βρίσκεται στην άκρη του περίφημου δάσος, που αποτελεί Προστατευόμενη Περιοχή από το 1980 και περιλαμβάνει δύο ζώνες αυστηρής προστασίας, έκτασης 72.900 στρεμμάτων .Τούτη η γωνιά της θρακικής γης υπήρξε ανέκαθεν σημαντικός βιότοπος για τα αρπακτικά πουλιά, σήμερα όμως αποτελεί ένα από τα τελευταία καταφύγιά τους σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τριάντα έξι είδη ημερόβιων αρπακτικών ( από τα τριάντα οκτώ που απαντώνται στη γηραιά ήπειρο) βρίσκουν εδώ τροφή, μέρη κατάλληλα για φώλιασμα και την ησυχία που έχουν ανάγκη κατά την περίοδο της αναπαραγωγής.    Πρόκειται για το μόνο δάσος σε όλη την Ευρώπη όπου απαντώνται μαζί οι τέσσερις ευρωπαϊκοί γύπες: ΄Όρνιο, Μαυρόγυπας, Ασπροπάρης και Γυπαετός.

   

    Το Οικοτουριστικό Κέντρο βρίσκεται 1 χιλιόμετρο από την πλατεία του χωριού. περιλαμβάνει ξενώνα 20 δωματίων, αναψυκτήριο εστιατόριο, εκθετήριο, καθώς και Κέντρο Ενημέρωσης όπου απασχολούνται σε καθημερινή βάση εκπαιδευμένοι ξεναγοί. Η μόνιμη έκθεση που υπάρχει εδώ και οι συχνές προβολές ταινιών και διαφανειών δίνουν την ευκαιρία στον επισκέπτη να μάθει περισσότερα για τις αξίες αυτού του πολύτιμου δάσους.
    Ο Ξενώνας ένα μαγευτικό και γαλήνιο μέρος κυριολεκτικά κρυμμένο μέσα στο δάσος, διαθέτει όλες τις σύγχρονες ανέσεις και ταυτόχρονα προσφέρει ένα ζεστό και φιλικό περιβάλλον. Όλοι οι υπάλληλοι του κέντρου, μας υποχρέωσαν με τη φιλόξενη διάθεσή τους και μας άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Η νύχτα που επακολούθησε στο εστιατόριο της Δαδιάς ήταν απερίγραπτη. Με χορό και τραγούδι περάσαμε υπέροχα, παιδιά και καθηγητές.
    Την επόμενη μέρα το πρωί πήγαμε στο Σουφλί, για να γνωρίσουμε την ιστορία και τη δημιουργία του μεταξιού στο καταπληκτικό μουσείο του, μα και φυσικά για να αγοράσουμε τα περίφημα σουφλιώτικα μεταξωτά. Συνεχίσαμε προς τα βόρια, ακολουθώντας την πορεία του ποταμού Έβρου και επισκεφθήκαμε τις ακριτικές πόλεις Διδυμότειχο και Ορεστιάδα.
     Επιστρέψαμε το μεσημέρι στον ξενώνα στη Δαδιά. Αφού φάγαμε πήγαμε στο Κέντρο Ενημέρωσης του Δάσους της Δαδιάς. Εκεί, παρακολουθήσαμε μια κασέτα με το περίφημο δάσος και τα αρπακτικά του και ενημερωθήκαμε γενικά για την περιοχή από την ξεναγό, που μας έλυσε τις πολλές μας απορίες. Δυστυχώς ο καιρός δεν ήταν σύμμαχός μας και έβρεχε όλη την ημέρα από το πρωί.
     Γι αυτό και μας ανάγκασε να αλλάξουμε τα σχέδιά μας. Ενώ είχαμε προγραμματίσει να περπατήσουμε μέσα στο δάσος, σε όλο το μονοπάτι που οδηγεί στο παρατηρητήριο των αρπακτικών, αλλάξαμε τα σχέδιά μας και πήγαμε με τα mini-bus που διαθέτει το κέντρο. Η διαδρομή μέσα στο δάσος ήταν καταπληκτική και η βροχή προσέθετε κάτι το απόκοσμο στο τοπίο γύρω μας. Φτάσαμε στο παρατηρητήριο όπου με τα κιάλια και τα τηλεσκόπια είδαμε τις ταΐστρες των πουλιών αλλά για κακή μας τύχη όχι τα ίδια.

                                                       
      Λόγω της βροχής, όπως μας είπε η ξεναγός, τα αρπακτικά είχαν κρυφτεί στα βράχια και δεν εμφανίστηκαν στις ταΐστρες τους, παρ όλο που υπήρχε πολλή τροφή. Εκεί μάθαμε, ότι η ευαισθητοποίηση των κατοίκων είναι τέτοια, ώστε από όλη τη Θράκη μεταφέρουν στη Δαδιά κουφάρια νεκρών ζώων , για να τραφούν οι γύπες, οι οποίοι, ως γνωστό δεν τρώνε ζωντανά ζώα, παρά μόνο νεκρά και γι΄ αυτό το λόγο τους αποκαλούν καθαριστές της φύσης. Και τα τέσσερα είδη τρέφονται αποκλειστικά με νεκρά ζώα γύρω από τα οποία συγκεντρώνονται όλα μαζί. Μάλιστα κάθε είδος γύπα τρέφεται με διαφορετικά μέρη του ζώου μία βιολογική εξέλιξη που μειώνει το μεταξύ τους ανταγωνισμό.

    Η απογοήτευσή μας, που δεν είδαμε τα αρπακτικά ήταν μεγάλη, παρηγορηθήκαμε κάπως με το μαυρόγυπα, που βρίσκεται στο κέντρο μέσα σε ένα μεγάλο κλουβί. Αυτό το μαυρόγυπα τον βρήκαν τραυματισμένο στο δάσος, να έχει πέσει κάτω από τη φωλιά του σε ηλικία μόλις δύο μηνών. Επειδή είχε σπάσει η φτερούγα του και ήταν αδύνατον να επιβιώσει πλέον στο φυσικό περιβάλλον, τον φιλοξενούν εδώ και πέντε χρόνια σε ένα προστατευμένο χώρο μέσα στο δάσος, δίπλα στο κέντρο.
    Ο ξενώνας μας περίμενε φιλόξενος και εμείς πήγαμε να ξεκουραστούμε και να ντυθούμε για να περάσουμε το τελευταίο βράδυ όλοι μαζί εκεί. Χορέψαμε και τραγουδήσαμε , αλλά υπήρχε ένα σφίξιμο στο στομάχι κι ένας κόμπος στο λαιμό αφού η επόμενη μέρα ήταν η τελευταία. Το βράδυ κοιμηθήκαμε αργά μιλώντας για τα όσα έγιναν.
Το πρωί δεν άργησε να έρθει και εμείς παίρνοντας τα πράγματά μας φύγαμε από αυτό το τόσο όμορφο μέρος, από αυτό το παράδεισο για μας, αποκομίζοντας τις καλύτερες αναμνήσεις και υποσχόμενοι να επιστρέψουμε μια μέρα.
                                            
    Η μέρα της επιστροφής ξεκίνησε με μια επίσκεψη στην Τραϊανούπολη, στο Κέντρο Ενημέρωσης του Δέλτα του Έβρου. Στο Κέντρο Πληροφόρησης λειτουργεί έκθεση με ενημερωτικό υλικό για τις αξίες και τις λειτουργίες των υγροτόπων, αλλά και για το Δέλτα του Έβρου συγκεκριμένα. Αφού ενημερωθήκαμε για το Δέλτα και αγοράσαμε κασέτες και φυλλάδια ξεκινήσαμε για μια περιπλάνηση στο ίδιο το Δέλτα.

    Ο Έβρος είναι ο μεγαλύτερος ποταμός στα Βαλκάνια μετά το Δούναβη με μήκος 490 χιλιόμετρα .Το Δέλτα του Έβρου είναι ένας από τους 11 υγρότοπους Διεθνούς σημασίας που υπάρχουν στην Ελλάδα και θεωρείται η κορωνίδα των ελληνικών υγροτόπων. Παρά τις αλλοιώσεις που έχει υποστεί παραμένει ένας από τους έντεκα σημαντικούς υγρότοπους της Ευρώπης.
     Στο Δέλτα είδαμε πολλά πουλιά και μάθαμε πολλά πράγματα όπως και από όλη την εκδρομή άλλωστε. Μετά από αυτό, πήραμε το δρόμο της επιστροφής κάνοντας στάση στην όμορφη Κομοτηνή, με τα τζαμιά της και τα νόστιμα γλυκά της, αλλά και στην Ασπροβάλτα αναπνέοντας θαλασσινό αέρα.
    Όλα θα τέλειωναν αργά ή γρήγορα. Στο λεωφορείο τραγουδούσαμε και συγκινηθήκαμε αφού ήταν η τελευταία χρονιά και οι τελευταίες στιγμές που θα ήμασταν όλοι μαζί τόσο χαρούμενοι αλλά και τόσο λυπημένοι αφού για μας το όνειρο τελείωνε. Ευχαριστώντας τους καθηγητές μας, που ήταν καλοί και υπομονετικοί μαζί μας αλλά και το οδηγό, που ήταν πολύ καλός, γυρίσαμε πίσω στα σπίτια μας με τις καλύτερες αναμνήσεις. Τίποτα όμορφο δεν κρατάει για πολύ. Όλα τελειώνουν και μας αφήνουν τη γλύκα της ανάμνησης και της νοσταλγίας.
 



 

 

 

ip based webcounter

free web counter

Copyright

7ο Γυμνάσιο Λάρισας

2003-2014