ΔΕΛΤΑ ΠΗΝΕΙΟΥ - ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ

 

       Τη μαγεία των εθνικών δρυμών θα γνωρίσουμε και με το οδοιπορικό της επίσκεψής μας στο δρυμό Βίκου Αώου με πρόσβαση από το δρόμο της Κοζάνης. Η διαδρομή μας λίμνη Πολυφύτου Πυρσόγιαννη - Κόνιτσα Αρίστη φαράγγι Βίκου Μπουραζάνι Μονοδένδρι Καλπάκι Γιάννενα ήταν συναρπαστική και θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας. Η Κόνιτσα μας φιλοξένησε περισσότερο χρόνο και ήταν το ορμητήριο όλων των επισκέψεών μας.

                               

Η Κόνιτσα βρίσκεται στο ΒΔ τμήμα της Ελλάδας και είναι κωμόπολη του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, όμως αυτό δε σημαίνει ότι είναι και παραμελημένη. Η Κόνιτσα περιτριγυρίζεται από πανύψηλα βουνά. Ένα από αυτά είναι ο Σμόλικας, η δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας μετά τον Όλυμπο. Αυτά τα βουνά, σε συνδυασμό με τον Αώο ποταμό που διασχίζει την Κόνιτσα, δημιουργούν ένα φανταστικό τοπίο, ίσως ένα από τα ομορφότερα στην Ήπειρο.  Την πρώτη μέρα της παραμονής μας εκεί επισκεφτήκαμε τη γέφυρα του Αώου. Είναι μια γέφυρα κτισμένη πριν πολλά χρόνια, αλλά είναι ακόμη γερή και όμορφη.

  

   Την επόμενη μέρα πήγαμε στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Κόνιτσας. Είναι ένα υπερσύγχρονο και ευρύχωρο κτίριο, το οποίο δέχεται μαθητές για να τους πληροφορήσει για το περιβάλλον και τους παρέχει φιλοξενία για μία ή περισσότερες ημέρες. Στο κέντρο μας υποδέχτηκαν με ευγένεια και μας οδήγησαν στο εργαστήρι τους. Εκεί παρατηρήσαμε, μέσα από τηλεσκόπια, τα κύτταρα διαφόρων φυτών και μικροοργανισμών. Στη συνέχεια μας πληροφόρησαν για τα είδη που τείνουν προς εξαφάνιση και μας έδειξαν πάνω σε χάρτες, σε ποιες περιοχές ζούσαν παλιότερα και σε ποιες ζούνε τώρα. Έπειτα μας μίλησαν για το πώς κατανέμεται η χλωρίδα στα βουνά και σε ποιο υψόμετρο μπορούν να ζήσουν ορισμένα φυτά. Μας μίλησαν ακόμη για το νερό που υπάρχει πάνω στη γη κα ότι το 97% του νερού βρίσκεται στους ωκεανούς και μόνο το 3% είναι πόσιμο. Η ποσότητα αυτή δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ολόκληρη από τον άνθρωπο, αφού η περισσότερη βρίσκεται στο υπέδαφος ή στους παγετώνες. Στο τέλος, με τη βοήθεια ενός κυκλικού ξύλου, μας έδειξαν την εικόνα που παρουσιάζει η Κόνιτσα στις 4 εποχές

               

    Για να πάμε στο Βοϊδομάτη, μια υπάλληλος του δημαρχείου Κόνιτσας, ύστερα από συνεννόηση που είχε προηγηθεί με τους καθηγητές μας, μας κατατόπισε για το δρόμο που θα ακολουθούσαμε και μας συνόδευσε στη διαδρομή μας. Φτάσαμε στη γέφυρα του Βοϊδομάτη. Ξεδιψάσαμε με το καθάριο νερό του. Παίξαμε με τα νερά του πετώντας πέτρες και βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες. Η κατασκευή του πέτρινου γεφυριού μας εντυπωσίασε. Τα φυτά, τα δέντρα και το πράσινο της όχθης σχημάτιζαν μια όμορφη εικόνα. Περπατήσαμε στις όχθες του Βοϊδομάτη με τα πεντακάθαρα νερά και το λίγο βάθος. Ένα φίδι, όμως, που είδαμε στο μονοπάτι, μας τρόμαξε. Η υπάλληλος του δημαρχείου μας είπε ότι οι οικολόγοι αφήνουν ελεύθερα τα φίδια στην περιοχή, κάτι που δε θέλουν οι κάτοικοι, γιατί φοβίζουν τους επισκέπτες. Συνεχίζοντας τη διαδρομή, η εικόνα του ποταμού ήταν μαγευτική. Το νερό του με το γαλαζοπράσινο χρώμα σε παρασύρει με τη γρηγοράδα και τη μανία που κινείται. Τα μικρά αλλά εντυπωσιακά πέτρινα γεφύρια σου δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίσεις τις ομορφιές του. Με παγωμένα νερά, που η θερμοκρασία τους κυμαίνεται στους 9ο χειμώνα- καλοκαίρι δεν προσφέρεται για μπάνιο αλλά για καγιάκ, ράφτιγκ με δυνατές συγκινήσεις και πεζοπορία στις όχθες του. Το μικρό μήκος του είναι ευθέως αντίστροφο με την ομορφιά του, αφού κατατάσσεται στα πιο όμορφα ποτάμια της Ελλάδας και στα πιο καθαρά της Ευρώπης. Είναι "γραφτό" του Βοϊδομάτη να συναντήσει το "μεγάλο" Αώο στην κοιλάδα, να χάσει το όνομά του και να οδηγηθούν πλέον ενωμένοι στα ελληνοαλβανικά σύνορα, για να ξενιτευτούν και οι δυο τους παίρνοντας μαζί και το Σαραντάπορο.

   

     Χαμένο στα βουνά, δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, βρίσκεται το Μπουραζάνι που αποτελεί πρότυπο κέντρο οικολογικού τουρισμού. Μια περιοχή του όμως, μικρό εθνικό δρυμό θα την ονομάζαμε, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ο μικρός αυτός εθνικός δρυμός, πραγματικό περιβαλλοντικό πάρκο, δε θα υπήρχε χωρίς την επίπονη προσπάθεια δύο πνευματικά προικισμένων και πάνω από όλα ευαισθητοποιημένων με το περιβάλλον ανθρώπων. Δυο αδελφών που η αγάπη για τη φύση και τα ζώα τους έκανε να μετατρέψουν ένα χώρο κυνηγιού 8.500 χιλ. στρεμμάτων σε σπίτι απειλούμενων με εξαφάνιση ζώων. Ψυχή στο περιβαλλοντικό πάρκο ο κτηνίατρος Γιώργος Τάσσος, του δίνει ζωή φροντίζοντας άγρια ζώα να ζουν εκεί ελεύθερα, αλλά προστατευμένα υπό επιτήρηση. Ο ίδιος ξεναγεί τους επισκέπτες του πάρκου και τους ενημερώνει για τη λειτουργία του. Σήμερα υπάρχουν εκεί 2 θηλυκά ζαρκάδια, αγριοπρόβατα, αγριόχοιροι, αγριόγιδα και πολλά ελάφια, συνολικά 800 ζώα. Υπάρχουν ακόμη περίπτερο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αναπαλαιωμένος νερόμυλος και νεροτριβή.

    Συναρπαστική η τελευταία μέρα της επιστροφής μας. Στο Καλπάκι παραμένει ζωντανή η θύμηση του πολέμου του 40. Το παραστατικό ηχόραμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων προκαλεί σε όλους μας συγκίνηση και δέος. Η ξενάγηση από τον υπεύθυνο αξιωματικό εξίσου ζωντανή. Καλύτερος τρόπος για τη διδασκαλία της ιστορίας δε θα μπορούσε να υπάρξει. Ανηφορικός ο πέτρινος δρόμος στο Μονοδένδρι μέχρι να φτάσουμε στο μπαλκόνι του μοναστηριού της Αγίας Παρασκευής. Οι εντυπώσεις μας από το Μονοδένδρι ήταν άριστες. Το χωριό είναι παραδοσιακά κτισμένο. Τα σπίτια είναι πέτρινα με μικρές πόρτες, υπάρχουν στενά σοκάκια, πέτρινα κι αυτά. Ανηφόρες κατηφόρες παντού, πράγμα λογικό, γιατί το χωριό είναι κτισμένο πάνω σε βουνό. Η θέα εκεί είναι καταπληκτική.

      

   Αφού περπατήσαμε λίγη ώρα στο πέτρινο μονοπάτι, φτάσαμε στο γραφικό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής που χτίστηκε το 1412. Διατηρείται ακόμα σε καλή κατάσταση και βρίσκεται πάνω στα βράχια στο χείλος της χαράδρας του Βίκου, σ΄ ένα από τα θεαματικότερα σημεία, το μοναδικό φαινόμενο σε όλη την Ευρώπη με αναφορά και στο βιβλίο Γκίνες, ως το βαθύτερο φαράγγι του κόσμου. Εδώ το τοπίο κόβει την ανάσα και δίνει ορατότητα για όλο το φαράγγι από ψηλά. Εδώ θαυμάσαμε τη μοναδικότητα της χαράδρας, δημιούργημα των γεωλογικών μετατοπίσεων. Στο βάθος της ρέει ο Βίκος με τα κρυστάλλινα νερά του. Είναι από τις ωραιότερες τοποθεσίες του ελλαδικού χώρου, κάτι που δύσκολα ξεχνά ο επισκέπτης. Το μήκος της είναι περίπου 12 χλμ., το μέσο άνοιγμα 200μ. και το μέσο ύψος 700μ. Το ωραιότερο σημείο του μοναστηριού είναι ο εξώστης που έχει τρομερή θέα. Μπαίνοντας στο μοναστήρι είδαμε τοιχογραφίες που σχεδόν δεν αντικρίζονταν από την πολυκαιρία και το πέρασμα του χρόνου. Εκεί μας ξενάγησε ένας μοναχός, ο οποίος είναι και αγιογράφος. Μας είπε πως παλιά έμεναν καλόγριες, τώρα όμως όχι. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο. Λίγο πιο πάνω υπάρχει ένα σπήλαιο, που όμως δεν επισκεφτήκαμε, γιατί η διαδρομή προς αυτό ήταν πολύ επικίνδυνη. Μετά το μοναστήρι πήγαμε στην πλατεία του χωριού για να ξαποστάσουμε μέχρι να έρθει η ώρα να επιβιβαστούμε στο πούλμαν για να πάμε στα Γιάννενα.

      Η περιβαλλοντική μας ομάδα έφτασε στην πόλη των Ιωαννίνων στις δύο και μισή περίπου το μεσημέρι. Η πόλη ήταν γεμάτη αν και ήταν Πρωτομαγιά. Ο καιρός ήταν αρκετά ωραίος καθώς δεν υπήρχαν σύννεφα και ο ήλιος έλαμπε. Ήμασταν όλοι πολύ κουρασμένοι και εξαντλημένοι γι αυτό το λόγο έπρεπε να φάμε. Μετά από ένα γρήγορο γεύμα, κάναμε μια βόλτα στην πόλη ενώ πηγαίναμε προς τη λίμνη, απ΄ όπου θα παίρναμε το λεωφορείο. Μεγάλη εντύπωση έκανε σε όλους μας το κάστρο των Ιωαννίνων, το οποίο φαινόταν τεράστιο. Τέλος, γύρω στις τέσσερις, πήραμε το δρόμο του γυρισμού προς τη Λάρισα.

  

   Η περιβαλλοντική ομάδα έδωσε σε όλους μας την ευκαιρία να ευαισθητοποιηθούμε για το περιβάλλον. Μέσα από τις εκδρομές που οργανώθηκαν, καταφέραμε να γνωρίσουμε καλύτερα τη φύση και να καταλάβουμε την αληθινή αξία της, την οποία πολλοί από μας υποτιμούσαμε. Επιπλέον, μπορέσαμε να επισκεφθούμε μέρη που δεν είχαμε επισκεφθεί και που ίσως δε θα είχαμε ποτέ την ευκαιρία να επισκεφθούμε.
      Ευχαριστούμε πολύ τους υπεύθυνους καθηγητές που μας συνόδεψαν στις επισκέψεις που κάναμε στο Θεσσαλικό Όλυμπο και στο δρυμό Βίκου-Αώου, για τη βοήθεια και την υποστήριξη που μας προσέφεραν στις διάφορες εργασίες μας σχετικά με το θέμα των Εθνικών Δρυμών και για την όλη συνεργασία.


 



 

 

 

ip based webcounter

free web counter

Copyright

7ο Γυμνάσιο Λάρισας

2003-2014