ΝΗΣΑΚΙ ΑΓΙΟΥ ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ

   

    Πρέσπα στα σλαβικά σημαίνει χοντρό χιόνι στιβαγμένο σε σωρό. M' αυτό το όνομα ήταν γνωστή πάντα η περιοχή, όταν ακόμα η μικρή λίμνη ήταν ποτάμι. Εκεί, τον 10ο αιώνα, ο τσάρος Σαμουήλ έκτισε τα ανάκτορά του και μετά την κατάληψη της Θεσσαλίας εγκατέστησε Λαρισαίους. Κατά μία άποψη, η πόλη Πρέσπα ήταν η παλιά πρωτεύουσα και έδρα της κεφαλής της βουλγαρικής εκκλησίας. Αυτό συμπεραίνεται από επιστολή του αρχιεπισκόπου Αχρίδος Θεοφύλακτου προς τον άρχοντα της Πρέσπας Μαυρεμβολίτη, όπου τον παρακαλεί να ενεργήσει για τη διοργάνωση Ιεράς Συνόδου. Έτσι πιστοποιείται ακόμα, ότι ο κατεστραμμένος το 1071-72 από τους Φράγκους ναός του Αγίου Αχιλλείου ήταν καθεδρικός. Την αναστύλωση του επιχειρεί ο Θεοφύλακτος στο τέλος του ίδιου αιώνα. Τα ερείπια αυτού του ναού, που είναι σχεδόν σίγουρο ότι χτίστηκε από τους Βυζαντινούς και καταστράφηκε για τελευταία φορά από τους Τούρκους όταν κατέλαβαν τη Μακεδονία, βρίσκονται σ' ένα νησάκι στη μικρή Πρέσπα που ονομάζεται κι αυτό Άγιος Αχίλλειος.

  

    Το πιο σπουδαίο πολιτιστικό μνημείο των Πρεσπών είναι το νησάκι του Αγίου Αχιλλείου που βρίσκεται στη Μικρή Πρέσπα. Πρόκειται για ένα υπαίθριο βυζαντινό μουσείο που φιλοξενεί τη Βασιλική των Αγίων Αποστόλων, το Μοναστήρι της Παναγίας της Πορφύρας και τις εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Δημητρίου.

     Μια πλωτή πεζογέφυρα που έχει προσφάτως κατασκευασθεί σας μεταφέρει εύκολα στις ομορφιές του νησιού αλλά και πίσω στο χρόνο. Γραφικά χαμόσπιτα, μισοερειπωμένα κτίσματα και λασπωμένα δρομάκια συνθέτουν αυτό το τόσο διαφορετικό σκηνικό.

      

η πεζογέφυρα

     Πλησιάζοντας στο μοναδικό οικισμό, τη Σκάλα, αντικρίζουμε τα δέκα πέτρινα σπιτάκια στην όχθη, τα χαγιάτια και τους φούρνους. Σύμφωνα με μια παλιά πρόληψη, οι κάτοικοι πιστεύουν πως τα σπίτια δεν μπορούν να γίνουν πάνω από 11 και πως όταν χτιστεί δωδέκατο, κάποιο άλλο θα χαλάσει.

     Στην αρχή του αιώνα, αναφέρεται ότι το νησί ήταν ιδιοκτησία κάποιου Έλληνα από τα Μπιτόλια (Μοναστήρι). Παλιότερα ανήκε σ' έναν Αλβανό, και τα χωράφια καλλιεργούνταν από τους κατοίκους του χωριού Αχίλ ή ΑΪλ. Οι ντόπιοι αγόρασαν το νησί το 1925, που ήταν μέχρι τότε τσιφλίκι του Μοναστηριού. Σήμερα μόνο τρεις οικογένειες ζουν πάνω στο νησί.

 

     Τα ερείπια της εκκλησίας τα βρήκαμε λίγο έξω απ' το συνοικισμό, στα βόρεια του νησιού. H βίαιη καταστροφή δεν μπόρεσε να κρύψει το μεγαλείο του οικοδομήματος. Οι ντόπιοι λένε ότι μέσα στα χαλάσματα ήταν θαμμένη η πατερίτσα του Αγίου καθώς και τα οστά του, που αναφέρεται ότι μετέφερε και εναπόθεσε ο Σαμουήλ το 978 μ. Χ. από τη Λάρισα όπου βρίσκονταν. Χίλια χρόνια περίπου από τότε ο Θεός ευδόκησε να φανερωθούν τα οστά του μέσα στα ερείπια της μητροπολιτικής Βασιλικής. Το 1965 ανεσκάφη ο δασώδης χώρος πάνω από το ναό από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νικ. Μουτσόπουλο. Στο διακονικό (τμήμα Ιερού Βήματος), σε συνηθισμένο για ιερά λείψανα χώρο, βρέθηκε τάφος ο οποίος, όπως και ο ναός, κατασκευάσθηκε από Έλληνες τεχνίτες, ίσως τους Λαρισαίους αιχμαλώτους. Το απόγευμα της 14 Μαΐου του 1981,  επανακομίσθηκαν τα λείψανα του Αγίου στη λαρισαϊκή γη.

    Πάνω στο νησί υπήρχαν παλιότερα 12 εκκλησίες, από τις οποίες σώζονται μόνο κάποια ερείπια. Σήμερα σώζεται και λειτουργεί η μοναδική άρτια, αυτή του Αγίου Γεωργίου. Στο λόφο στη νότια άκρη του νησιού κάποια άλλα ερείπια, στρατιωτικού καταυλισμού, εικάζεται πως ανήκουν σε κάστρο που έκτισε εκεί ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος μετά τη νίκη του.

    Πάνω στα όμορφα και καταπράσινα λιβάδια του νησιού κυκλοφορούν ελεύθερα αγελάδες που αποτελούν το κύριο έσοδο των λιγοστών κατοίκων, ενώ τα άπειρα πουλιά που ξεπετάγονταν στο διάβα μας μέσα από τις βαλανιδιές συμπλήρωναν με ήχο και εικόνα την αίσθηση της μαγείας που μας προξενούσε το περιβάλλον.
 

 

 

 

free web counter

free web counter

Copyright ©

7ο Γυμνάσιο Λάρισας

2003-2014